Laden Evenementen
Dit event is voorbij.

Gabriel FAURE (1845-1924)

Trio à clavier opus 120

Allegro non troppo – Andantino – Finale : Allegro vivo

 

Rebecca CLARKE (1886-1979)

Piano Trio, 1921

Moderato ma appassionato – Andante molto semplice – Allegro vigoroso

 

 

TRIO KHNOPFF

Verenigd door de geest van Fernand Khnopff, de beroemde Belgische symbolistische schilder wiens uitzonderlijke werk getuigt van de vitaliteit van de Brusselse kunst rond de overgang van de 19de naar de 20ste eeuw, bundelen de drie musici hun indrukwekkende ervaring en creativiteit om met enthousiasme en engagement innovatieve programma’s te presenteren. Hun aangeboren muzikale verstandhouding stelt het Trio Khnopff in staat om de mogelijkheden van het pianotrio verder te verkennen en er de emotionele en technische grenzen van te verleggen. Vrijgevochten en avant-gardistisch, resoluut modern en compromisloos liet Fernand Khnopff een erfenis na van onvergelijkbare, verleidelijke schilderijen : mysterieuze portretten, melancholische landschappen en niet te ontcijferen mysteries. Muziek – of stilte – neemt er vaak een bijzondere plaats in. Zijn carrière bestreek de jaren 1880 tot 1920, een periode van belangrijke artistieke experimenten en avonturen. Naast het ‘grote repertoire’ wil het Trio Khnopff ook werken uit deze periode presenteren en een dialoog tot stand brengen tussen meer en minder bekende werken. Zo spelen ze regelmatig muziek van Weinberg, Frank Martin, Krenek, Lajtha, Jongen, Saint-Saens….. naast Brahms, Dvořák of Piazzolla. Het trio treedt vaak op in festivals en concertreeksen in België en wordt regelmatig uitgenodigd om in het buitenland te spelen. Hun eerste album, ‘Weinberg 1945’ is in 2019 verschenen. Binnenkort vertrekken ze naar China op hun eerste concerttoer.

 

Trio Khnopff over zijn programma

We willen het honderdjarig bestaan van twee grote werken vieren!

Toen hij zijn Trio schreef was Gabriel Fauré reeds oud, doof en moe. Hij was ervan overtuigd dat hij het einde van zijn middelen had bereikt en dat hij van zijn creativiteit verstoken was. Op het eerste gezicht geen catch-the-eye. En toch bezit dit stuk een onwaarschijnlijke noblesse. De 77-jarige componist werd erdoor verjongd.

 

Waarom in godsnaam blijft Rebecca Clarke aan deze kant van het Kanaal nog steeds zo onbekend ? Haar afwezigheid in de concertzalen op het continent is des te onbegrijpelijker dat haar muziek van de beste kwaliteit is. Haar dramatische Trio biedt een perfecte echo aan dat van Fauré. Het combineert dramatische kracht met melodische inventiviteit. Deze belangrijke componiste van de eerste helft van de XXste eeuw leefde in Engeland en in de Verenigde Staten. Eindelijk wordt ze op het Europees continent vaker gespeeld. We hopen aan deze hernieuwde belangstelling bij te dragen door regelmatig haar pianotrio te programmeren.

Gabriel Fauré (Pamiers, 1845– Parijs 1924) was een van de belangrijkste Franse componisten van zijn generatie, samen met zijn jongere tijdgenoten Claude Debussy en Maurice Ravel. Fauré is bekend om zijn pianomuziekkamermuziek en liederen. Tevens heeft hij de Franse religieuze muziek vernieuwd – het Requiem behoort tot zijn bekendste werken.

Fauré studeerde aan de kerkmuziekschool van Louis Niedermeyer in Parijs, waar onder anderen Camille Saint-Saëns een van zijn leraren was, waarna hij organist werd, eerst in Rennes en later in verscheidene Parijse kerken. In 1897 werd hij docent compositie aan het Conservatoire national supérieur de musique van Parijs en in 1905 directeur van dit instituut. Voornoemde Ravel en George Enescu behoorden tot zijn leerlingen.

Het pianotrio opus 120 is een laat werk van Fauré, wat misschien de berustende, vredevolle toon van dit ‘Andantino’ (het tweede deel) verklaart. Een man heeft gezien, geleefd, en zag dat het goed was.

Rebecca Helferich Clarke (1886 – 1979) was een Brits componist en violist, die vooral bekend geworden is door haar kamermuziek voor altviool.

Ze studeerde aan het Royal College of Music, nadat haar vader enkele van haar composities naar Charles Stanford stuurde, die haar vervolgens accepteerde als zijn leerling.
In 1912 vormde zij met enkele mede-alumni van het Royal College of Music – onder andere haar latere man James Friskin en George Butterworth – de Palestrina Society, die zich wijdde aan het uitvoeren van ‘oude muziek’. Ralph Vaughan Williams, zelf alumnus van Stanford en het Royal College of Music, was een tijdje hun dirigent. Clarke onderhield zichzelf door als violist op te treden.